منوچهر محجوبی (۱۳۱۵–۱۳۶۸) نویسنده و شاعر و طنزنویس و منتقد ادبی ایرانی بود که بیش از همه با طنز مکتوب و فعالیت مطبوعاتیاش شناخته میشود. او در کرمانشاه به دنیا آمد و تحصیلاتش را در رشتهٔ ادبیات فارسی در دانشگاه تهران ادامه داد. محجوبی از جوانی وارد مطبوعات شد و بهویژه با نشریهٔ طنز «توفیق» همکاری نزدیک داشت و مدتی نیز سردبیری آن را بر عهده گرفت.
نوشتههای او به طنزی تیزبینانه، نثر دقیق و نگاه انتقادی به فرهنگ و سیاست و مناسبات اجتماعی شهرت دارند. علاوه بر طنزنویسی، در حوزهٔ نقد ادبی و پژوهش فرهنگی نیز فعال بود و گاه به ترجمه یا گردآوری متون طنز خارجی میپرداخت. محجوبی در سالهای پایانی عمر در خارج از ایران زندگی کرد و در لندن درگذشت. او از چهرههای اثرگذار طنز معاصر فارسی بهشمار میآید.
ساعت ۱:۵۰ به وقت گرینویچ، در روز اول دسامبر ۱۹۷۵، زنگ تمام تلفنهای جهان به صدا درآمد. دویست و پنجاه میلیون نفر با ناراحتی یا نگرانی، گوشیهای تلفن را برداشتند و چند ثانیهای به آن گوش دادند.
دربارهٔ مرحوم هارینگتون هانتر هالیستر باید گفت که مردی بود بسیار ثروتمند و شیفتهٔ همینگوی. در سال ۲۰۶۸ که مرد، ثروتش، دختر تازه طلاق گرفتهاش، و مجموعه آثار همینگویاش بهمن رسید.
تو مدرسه همیشه نمرهٔ خوب میگیرم.
این فرق میکنه. این یه امتحان مخصوصیه. یه مایعی هست که بهت میدن میخوری، میفهمی؟ بعد میفرستندت تو اتاقی که یه ماشین مخصوصی هست...
فضای استعاره
فضای استعاره جایی برای لذت بردن از ادبیات گمانهزن.
«همه داستانها استعارهاند. داستان علمی تخیلی هم استعاره است. به نظر، آن چه علمی تخیلی را از شکلهای قدیمیتر داستان جدا میکند استفاده آن از استعارههای جدید است.»
