میدانم این داستان چطور تمام میشود. خیلی به آن فکر میکنم. به اینکه چطور شروع شد هم خیلی فکر میکنم. همین چند سال پیش بود که سفینهها در مدار زمین ظاهر شدند و تجهیزاتشان در دشتها پدیدار شد.
ساعتی گویا در اتاق نشیمن آواز خواند، تیک تاک، هفت صبح، وقت بیداری، وقت بیداری، هفت صبح! انگار بترسد که کسی خواب بماند.. خانه، صبحگاه خالی مانده است.
لارنس سی ماهه از نارسایی قلبی تشخیص داده نشدهای در حال مرگی نامنتظر است.
آقای مرگ، با ظاهری انسانوار، اعزام شده تا ساعات پیش از مرگ را بالای سرش باشد.
جسد گوریستِر از یک پا و بیتکیهگاه از تخته صورتی آویخته بود، آویزان بالای سرمان در تالار کامپیوتر و از نسیم سرد و چربی که بیوقفه در غار اصلی میوزید نمیلرزید. جسد وارونه آویزان و از کف پای راست به تخته وصل بود.
گر چه صبح بهاری سرد نویدی جز زیبایی نداشت، اما وقتی فررجونز به جاده خاکی کنار خانه نگاه کرد، دانههای بدنش از اندوهش لرزیدند. روزگَردها در جاده مشغول جمع و جور کردن کاروانشان بودند. واضح بود که قولی که برای ایمنیشان داده بود،...
روایتی هشدارآمیز از آیندهای که در آن ماهوارهها، سرگرمی و شهوت را به سلاح بدل میکنند و تمدنی آزاد، بیآنکه بداند، آرامآرام به سرنوشت بابل نزدیک میشود.
این اولین شماره در سال ۹۲ است که کم و بیش مثل معجزه آماده شد؛ داستانش طولانى است و خارج از این مقال. یکى از دوستان عزیز شگفتزار داستانى در وبگاه قدیمى خوانده بود و دنبال نویسنده رفته و داستان دیگرى از او ترجمه کرده است؛
مردی از کرهای دور به زمینی میآید که آوازهٔ «عشق» آن سراسر کهکشان را پر کرده؛ شهری پرنور، اغواگر و بیپروا،..
آلفرد سیمون از سیارهٔ کشاورزی کوچکی در نزدیکی صورت فلکی عوّا...
آیا حاضرید در سفری طولانی دوستی الکتریکی به همراه داشته باشید که هم سرگرمتان کند و هم حقایق را – هر چقدر تلخ هم باشد – بیپروا و سانسور گوشزد کند؟ به قدر یک الماس درخشان میارزد؟
یک سال دیگر هم از عمر شگفتزار گذشت و بزرگتر شد. سال ۹۱ براى ما هم خوب بود و هم بد؛ شگفتزار هم یک جور ماهیت و موجودیت است و از فراز و نشیب زندگى بىبهره نیست.
در آغاز روشنی عظیمی بود. درخششی کور کننده. همه چیز پس از آن روی داد.
هلن وحشت کرد. در خانه تنها بود. وقتی اتفاق افتاد والدینش به مأموریتی اکتشافی به ماه رفته بودند و مادربزرگش در آزمایشگاه مشغول تحقیق بود.
مردی تنها با حشرهای سخنگو معامله میکند، اما میان پول، زیبایی و محبوبیت سرگردان میماند؛ داستانی طنزآلود و تلخ دربارهٔ بهای پنهان آرزوها.
شوالیهای بلورین به طمع تصاحب گوهران پا به سیارهای یخزده میگذارد. پیروزیاش از سر نادانی است و شکستش زادهٔ اندیشه.
سخن ماه نوشتن برای یک شمارهٔ تأخیردار کار سختی است؛ تلخیِ تأخیر در ذهن باقی مانده و اصلاً نمیخواهی به هیچ چیز فکر کنی، نه به نوشتن و ترجمه، نه حتی شمارهٔ بعد که تاریخ تحویل مطالبش به شکل ترسناکی در حال نزدیک شدن است.
آیا با تحلیلی فلسفی از دنیای «گزارش اقلیت» به این نتیجه میرسیم که از ارادهٔ آزاد برخورداریم یا جبر بر ما حکمفرماست و آینده و به خصوص جرائم را میتوان پیشبینی کرد؟
ساعت ۱:۵۰ به وقت گرینویچ، در روز اول دسامبر ۱۹۷۵، زنگ تمام تلفنهای جهان به صدا درآمد. دویست و پنجاه میلیون نفر با ناراحتی یا نگرانی، گوشیهای تلفن را برداشتند و چند ثانیهای به آن گوش دادند.
در جهانی که بیگانگان ذهن انسانها را تسخیر میکنند، دو قربانی درمییابند عشقشان شاید تنها راه مقاومت و حفظ آزادی باشد.

















