این اولین شماره در سال ۹۲ است که کم و بیش مثل معجزه آماده شد؛ داستانش طولانى است و خارج از این مقال. یکى از دوستان عزیز شگفتزار داستانى در وبگاه قدیمى خوانده بود و دنبال نویسنده رفته و داستان دیگرى از او ترجمه کرده است؛
آیا حاضرید در سفری طولانی دوستی الکتریکی به همراه داشته باشید که هم سرگرمتان کند و هم حقایق را – هر چقدر تلخ هم باشد – بی‌پروا و سانسور گوشزد کند؟ به قدر یک الماس درخشان می‌ارزد؟
یک سال دیگر هم از عمر شگفتزار گذشت و بزرگتر شد. سال ۹۱ براى ما هم خوب بود و هم بد؛ شگفتزار هم یک جور ماهیت و موجودیت است و از فراز و نشیب زندگى بى‌بهره نیست.
در آغاز روشنی عظیمی بود. درخششی کور کننده. همه چیز پس از آن روی داد.
هلن وحشت کرد. در خانه تنها بود. وقتی اتفاق افتاد والدینش به مأموریتی اکتشافی به ماه رفته بودند و مادربزرگش در آزمایشگاه مشغول تحقیق بود.
سخن ماه نوشتن برای یک شمارهٔ تأخیردار کار سختی است؛ تلخیِ تأخیر در ذهن باقی مانده و اصلاً نمی‌خواهی به هیچ چیز فکر کنی، نه به نوشتن و ترجمه، نه حتی شمارهٔ بعد که تاریخ تحویل مطالبش به شکل ترسناکی در حال نزدیک شدن است.
گاهى در تولید ماهنامه مشکلاتى پیش مى آید؛ یا ترجمه کم است یا نگارش نیست. گاهى کارها با تأخیر مى رسند، پر از غلط املایى هستند، رسم الخط در آن‌ها رعایت نشده و پانویس‌هایشان باید استانداردسازى شود...
نمی‌دانم دیگر چه قدر زمان برایم مانده.
هر لحظه ممکن است این داستان به پایان برسد، روی جمله‌ای ناتمام بمیرد و روی نیمه‌ای از یک واژه معلق بماند. آنگاه باید نقطهٔ پایان این داستان غریب را خودت بگذاری.
در جهان پیشین، دو صانع بودند، استادانی بی‌بدیل در هنر کیهان‌زایی، و نبود چیزی که نتوانند بسازند و مدام در مسئلهٔ چگونگی کشف آنچه ساختنی است تعمق می‌کردند.
تمامش تقصیر دندان‌پزشکم بود که دندانم را با فلز پر کرد. دختر دکه‌دار روزنامه‌فروشی که بهش لبخند زدم گمان کرد روباتم. وقتی توی مترو لای روزنامه را باز کردم متوجه قضیه شدم.
«همه داستانها استعارهاند. داستان علمی تخیلی هم استعاره است. به نظر، آن چه علمی تخیلی را از شکلهای قدیمیتر داستان جدا میکند استفاده آن از استعارههای جدید است.»
