رابرت سیلوربرگ یکی از برجستهترین، پرکارترین و پرافتخارترین نویسندگان تاریخ ادبیات علمیتخیلی و فانتزی است.
سیلوربرگ کار خود را در دههٔ ۱۹۵۰ با نگارش داستانهای عامهپسند آغاز کرد، اما در دههٔ ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ همگام با جنبش «موج نو» در علمیتخیلی، سبکی عمیقتر، پیچیدهتر و ادبیتر پیش گرفت. داستانهای این دورهٔ او بیشتر به تمهای روانشناختی، تنهایی، فناپذیری و ارتباطات انسانی میپردازند.
رابرت دهها بار نامزد و برندهٔ جوایز معتبر ادبیات گمانهزن شده است، از جمله دریافت ۴ جایزهٔ هوگو و ۵ جایزهٔ نیبولا. همچنین انجمن نویسندگان علمیتخیلی و فانتزی آمریکا (SFWA) عنوان استاد بزرگ (Grand Master) را به او اعطا کرده است.
آثار سیلوربرگ بیش از آنکه صرفاً بر تکنولوژی متمرکز باشند، به کاوش در زوایای تاریک و پیچیدهٔ روح و ذهن انسان در مواجهه با شرایط غیرعادی میپردازند.
«همه داستانها استعارهاند. داستان علمی تخیلی هم استعاره است. به نظر، آن چه علمی تخیلی را از شکلهای قدیمیتر داستان جدا میکند استفاده آن از استعارههای جدید است.»
