نمیدانم دیگر چه قدر زمان برایم مانده.
هر لحظه ممکن است این داستان به پایان برسد، روی جملهای ناتمام بمیرد و روی نیمهای از یک واژه معلق بماند. آنگاه باید نقطهٔ پایان این داستان غریب را خودت بگذاری.
در جهان پیشین، دو صانع بودند، استادانی بیبدیل در هنر کیهانزایی، و نبود چیزی که نتوانند بسازند و مدام در مسئلهٔ چگونگی کشف آنچه ساختنی است تعمق میکردند.
تمامش تقصیر دندانپزشکم بود که دندانم را با فلز پر کرد. دختر دکهدار روزنامهفروشی که بهش لبخند زدم گمان کرد روباتم. وقتی توی مترو لای روزنامه را باز کردم متوجه قضیه شدم.
انتشار گزارشى از وضعیت ادبیات فانتزى در مجلهٔ همشهرى جوان باعث شد بار دیگر به ریشههاى ادبیات خیالى فکر کنیم. ریشههاى ادبیات خیالى، وضعیت آن در ایران و
باز رسیدن به این جا که فانتزى هنوز در ادبیات فارسى متولد نشده است.
رومئو در دخمهای به هوش میآید و خود را در برابر جسد ژولیت میبیند. اما در این بازیِ شرکتهای همسانهسازی و رباتسازی، هیچچیز آنطور که به نظر میرسد نیست.
در جهانی که هر روز یک آخرالزمان تازه ممکن است رخ دهد، زنی میان آیندههای هولناک و امیدهای کوچک سرگردان است؛ روایتی از عشق، بقا و انسان ماندن در پایان دنیا.
مادر، بچهها را دو سویش نشانده بود روی زمین. مهتاب پژمردهای از شکاف سقف میگذشت و میریخت روی تودهی آوار.
فرمانده لمیده بود روی پارهی سالمماندهی مبل.
راوی منزوی داستان با رشد قارچهایی شبیه سر انسان در گوشهٔ حمامش روبهرو میشود؛ موجوداتی که خاطراتش را زنده و روانش را تسخیر میکنند و به پیوندی هولناک میان درمان و انگل بدل میشوند.
به دور و بر نگاه میکند. به مردمی که چهرههایشان زیر هالهای شفاف محو شده و نگاههایشان از نور و زندگی تهی. دهانهای نیمهبازشان حاکی از درماندن میان دو کلمه است.
فضای استعاره
فضای استعاره جایی برای لذت بردن از ادبیات گمانهزن.
«همه داستانها استعارهاند. داستان علمی تخیلی هم استعاره است. به نظر، آن چه علمی تخیلی را از شکلهای قدیمیتر داستان جدا میکند استفاده آن از استعارههای جدید است.»
