در جهانی که هر روز یک آخرالزمان تازه ممکن است رخ دهد، زنی میان آیندههای هولناک و امیدهای کوچک سرگردان است؛ روایتی از عشق، بقا و انسان ماندن در پایان دنیا.
مادر، بچهها را دو سویش نشانده بود روی زمین. مهتاب پژمردهای از شکاف سقف میگذشت و میریخت روی تودهی آوار.
فرمانده لمیده بود روی پارهی سالمماندهی مبل.
راوی منزوی داستان با رشد قارچهایی شبیه سر انسان در گوشهٔ حمامش روبهرو میشود؛ موجوداتی که خاطراتش را زنده و روانش را تسخیر میکنند و به پیوندی هولناک میان درمان و انگل بدل میشوند.
به دور و بر نگاه میکند. به مردمی که چهرههایشان زیر هالهای شفاف محو شده و نگاههایشان از نور و زندگی تهی. دهانهای نیمهبازشان حاکی از درماندن میان دو کلمه است.
بیش از ده هزار دانشمند از پنجاه کشور جهان با بودجهای در حدود ده میلیارد دلار گرد هم آمدند تا رازهای خلقت را کشف کنند. بیست سال زمان صرف شد تا بزرگترین ابزار علمی تاریخ بشر را در زیر زمین بسازند.
سحرگاهان خمیازه میکشد و خورشید پدیدار میشود، بیرحم و رخشان، تا زنجیرهایمان را پیش چشم بگذارد. هم ماهتاب رفته و هم تفکرات. اکنون دیگر غریزه است، غریزه و مبارزۀ خالص.
مثل خیلیهای دیگر، ری بردبری من را هم اولین بار با «مرد مصور» متعجب کرد. شگفتی بود پشت شگفتی پشت شگفتی. کتاب جادو بود. دنیای جوان و شناخت تازهام را شکافت و گسترش داد...
مثل خیلیهای دیگر، ری بردبری من را هم اولین بار با «مرد مصور» متعجب کرد. شگفتی بود پشت شگفتی پشت شگفتی. کتاب جادو بود. دنیای جوان و شناخت تازهام را شکافت و گسترش داد...
«همه داستانها استعارهاند. داستان علمی تخیلی هم استعاره است. به نظر، آن چه علمی تخیلی را از شکلهای قدیمیتر داستان جدا میکند استفاده آن از استعارههای جدید است.»
