سخن ماه نوشتن برای یک شمارهٔ تأخیردار کار سختی است؛ تلخیِ تأخیر در ذهن باقی مانده و اصلاً نمیخواهی به هیچ چیز فکر کنی، نه به نوشتن و ترجمه، نه حتی شمارهٔ بعد که تاریخ تحویل مطالبش به شکل ترسناکی در حال نزدیک شدن است.
گاهى در تولید ماهنامه مشکلاتى پیش مى آید؛ یا ترجمه کم است یا نگارش نیست. گاهى کارها با تأخیر مى رسند، پر از غلط املایى هستند، رسم الخط در آنها رعایت نشده و پانویسهایشان باید استانداردسازى شود...
نمیدانم دیگر چه قدر زمان برایم مانده.
هر لحظه ممکن است این داستان به پایان برسد، روی جملهای ناتمام بمیرد و روی نیمهای از یک واژه معلق بماند. آنگاه باید نقطهٔ پایان این داستان غریب را خودت بگذاری.
در جهان پیشین، دو صانع بودند، استادانی بیبدیل در هنر کیهانزایی، و نبود چیزی که نتوانند بسازند و مدام در مسئلهٔ چگونگی کشف آنچه ساختنی است تعمق میکردند.
تمامش تقصیر دندانپزشکم بود که دندانم را با فلز پر کرد. دختر دکهدار روزنامهفروشی که بهش لبخند زدم گمان کرد روباتم. وقتی توی مترو لای روزنامه را باز کردم متوجه قضیه شدم.
انتشار گزارشى از وضعیت ادبیات فانتزى در مجلهٔ همشهرى جوان باعث شد بار دیگر به ریشههاى ادبیات خیالى فکر کنیم. ریشههاى ادبیات خیالى، وضعیت آن در ایران و
باز رسیدن به این جا که فانتزى هنوز در ادبیات فارسى متولد نشده است.
رومئو در دخمهای به هوش میآید و خود را در برابر جسد ژولیت میبیند. اما در این بازیِ شرکتهای همسانهسازی و رباتسازی، هیچچیز آنطور که به نظر میرسد نیست.
در جهانی که هر روز یک آخرالزمان تازه ممکن است رخ دهد، زنی میان آیندههای هولناک و امیدهای کوچک سرگردان است؛ روایتی از عشق، بقا و انسان ماندن در پایان دنیا.
«همه داستانها استعارهاند. داستان علمی تخیلی هم استعاره است. به نظر، آن چه علمی تخیلی را از شکلهای قدیمیتر داستان جدا میکند استفاده آن از استعارههای جدید است.»
